سکوت دل
راز من سکوت است ... سکوت ناگفته ها
دروازه های آسمان گشوده می شود و بارانی شگفت ... لبریز از عطر یاس زمین را فرا میگیرد.... و فاطمه ... مهربانیه مجسم....می آید... تو که آمدی یزدان تو را درود فرستاد.... فرشتگان به شکرانه ی حضورت چهل شبانه نیازدر خلوت عشق به جای آوردند... سلام بر شب و روز میلاد تو...و تبریک و تهنیت به لبخند های علی....
مادرم ای دوست داشتنی ترین آیه ی زمینی...نگاه آرامت پنجره ی چشمان من است... تویی که در زمستان بی کسی هایم... عاشقانه های شبانه ات پناه خستگی هایم می شود... و قطره قطره موسیقی می شوی لحظه به لحظه در طراوت خواب هایم.... و لبخند های شیرینت کلیسای ساکت دلم را پر از هیاهو می کند....
در آسمان آبیه دلم.... کنار نگاه های پر از ستاره ی تو جایی برای ابر ها نیست... روزت مبارک ... مادرم ... تو ای حاکم سرزمین نفس هایم ... شب باز به روی سر انگشتان آسمان آرام گرفته است... پر از سکوت و رویا...
امشب چمدان چشم هایم را به کناری از ساحل... به تماشای دریا مهمان کرده ام....
کمی خیره به این ساحل آرام می مانم ....
ساکت است و بی تلاطم امــا من چیزی بیش از این سکوت می خواهم...
بیش از این آسمان.......
دریـــــا..... و شـــــب....
آرام آرام دلم را به میانی از این وسعت بیکران می رسانم....
من می مانم و موج های مسافربه ساحل.... و دمی از حرف هایی که آرامش دریا را
در این ستاره باران آسمان نیاز شده است....
و نگاهم که دست چین ماه می شود...به روی قایقی کاغذی و پارویی چوبی....
و آن هنگام که در امواج آبی ها غرق می شوم
حق را به مرغان مهاجری می دهم که بیشتر وقت غــــروب....
میان صدفی از زمین و دست های آسمان معلق می ما نند....
اکنون آسمان پر از دریاست و من تمام کلماتم
و تمام فریاد های آویزان از گوشواره ی ماه را به موج ها می سپارم.... و با دلی آرام دگر بار مسافر ساحل شنی می شوم.... این دریـــا بــهــانـــه است... امشب در میان موج های مسافر خودم را جا می گذارم... و فریاد رهایی ام را در تلاطم دریـــا گم می کنم.... تا فقط من بمانم و خاطره ی سکوتی که مهمان آرامش دریـــا شد ... --------------------------------------------------------------------- پ . ن : تلخ آنچنان می شود این دل که هفت دریا را تاب شستن اندوهش نیست.... بعد از تو دنیایم را هاله می پوشاند بی رنگ... بی صدا... بی آغاز... بی پایـــان.... آبجی گلم بغض را عجیـــب باور می کنـــم......برای نبودن پدرت که دیگر نیست .... برای آرامش پدری که به خدا پیوست فاتحه ایی بخوانید از جنس لاله های اردیبهشت ... دفتر دلم را باز می کنم و جند نقطه چین مهمان خط های آن میکنم... نقطه چین هایی تا فاصله...تا تنهایی...تا سکــــوت... با قلمی پر از جوهر نا تمام...و دفتری پر از سطر های بی انتـــها... و بـــاز هم لب هایم بسته است... دفترم حکایت سال ها نا نوشته را دارد... واژه واژه پرواز می دهم کلمه هایم را به آسمان... تا به خورشید... پرسه زنان در غربت کوچه هایی نه چندان دور... شعرم گم می شود زیر سپیدیه کاغذ های مچاله شده از دیروز... خاطرات خط خورده را ورق می زنم... فصل پشت فصل... باید که نقطه چین های نا تمام این سطر های بی انتها را اسیر کلمه ها کنم ... امــــا اما سر انگشتان دست هایم لرزان می شود و گره می خورد به دست های شیشه ایه شب... و اشک هایی که لیز می خورند روی هر نقطه از بی قراری هایم... و صداهایی که فرو می رود در سکوت تب دارم... امشب ساکنم در این سطر های پر از حرف که تنها مهمان نا نوشته هایم شده اند... کاش متولد شود شعری کنار این همه حرف و خاطره... تــا سه نــقـــطــــه چـــیــنـــی... متولد... نشود... گوشه ی اتاقی که خالی از توست... غرق در سکوت گل هایی شده ام که دانه دانه برگ هایشان را در تنگ بلور ماهی جمع کرده ام تا فال بگیرم میلادت را... میلادی که فقط من باشم و .... گلبرگ های پر پر شده ی یاس... و سنگ قبری که سال هاست روانه ی آسمان می کند تمام کادوهای بارانی ام را... و تویی که.... که نیستی..... خوب میدانم.... امروز.... کاسه ی آب هم... معجزه نمی کند... و دلم باز تنها به خانه بر می گردد... تولد سی و یـــک سالگی ات مبارک ... پــویـــای من.... و زمستان با چمدان کوچکش پشت پرچین تمام دلتنگی ها بار سفر بست.... و باز هم سه نقطه چین دلم که با هوای تبدار بهار همخوان می شود.... پرسه زنان در کوچه های فروردین سفره ی هفت سین دلم را باز می کنم..... انگشت می گذارم روی زنگ خانه ای که بهار در آن خانه اجاره نشین شده است باز..... و من زیر تنهاییه پنجره ای از جنس آسمان.... کمی همنشین بهار می شوم...... که ناگاه شب از سراشیبیه کوه پایین می آید... صبح می شود.... و حواس پنجره به آفتابی پرت می شود... که نوروز را با ترانه خان هفت آسمان بشارت داده است..... بهار زندگیتان.... بی انتها باد............ و امشب ، بهار از خوابهای بیصدا رویید . سفر ادامه دارد و من در امتداد جاده ای از این راه پر پیچ و خم هنوز مسافرم....... پ . ن: سپاس می گویم تمام خوبی هایتان، تمام بودن ها یتان وهمدردیهایتان را.... نوروزتان به شیرینیه شکلات های عید .... پنجمین سال نبودنت هم .... در پیچ و خم کوچه های بی خداحافظی به سر شد ...... چقدر خسته ام از این بی تو بودنی که پایان ندارد.... چه ترانه ی غم انگیزیست ثانیه های خالی از تو.... غم انگییز است دردهایی که قصه گوی هزار و یک شب من شده است.... که گاهی آسمان هم از این همه دلتنگیه زیادم در هم مچاله می شود.... این روزها در کنــــار دل بـــی قرارم.....تمام لبخند هایم درون سینه پژمرده اند..... پـــویـــا...بـــرادرم.... سال هاست به یاد تو لحظه های اشک آلود چشم هایم را به هم می بافم.... تا شاید هر گره ی بغض های کالم... به تو برسد.... چقدر آن روز باران به لحن تو بارید..... چـــقـــدر دلـــتــنــگـــم... چرا این بغض رهایی نمی یابد...؟؟؟ بغضی که هر لحظه کنار خاطـــرات پلک های خون آلودت.... زخمیه روزگـــار شده است... که شبیه دست های آن روزم... رنگ ســـرخ غــروب رنگ پریده ای رابه خود گرفته ... که در انتظار دو رکـــعـــت گــریـــه مانده است... ......کـــاش آســـمـــان...... دمی از بارانش را به چشمانم می فروخت.. و بــــاز تپش این دل بــی قـــرار و من.... دلم می خواهد...از این زندان بی کسی ... تنها لحظه ای در این شب هجران رهایی یابم... تا همیشه یکی بو د.. یکی نبودهای قصه ام پایان یابد...امــا.... امـــا این بـــار ... نقـــاش روزگار.... لحظه های آخر قصه را با هق هق پایان داد...... آسمان چشمانم امشب... حس یک ویـــرانــــه دارد.... باید که این واژه های پـــر از بــارانم را... جایی میان بند پر از ســکــوتــم پــهن کنم.... بعد از تو.... اشک های پنهانم... آنقدر بهانه برای گریستن دارد که..... دانه دانه بــغــض روی صورتم جمع می شود..... حالا دیگر سال هاست که رفته ای و من هر شب کتاب بـــاران می خوانم.... نکند نفس هایم کم بیاورند...... 
| Design By : Night Melody |
